“Waar haal je toch al die energie vandaan?” Een klant stelde me onlangs die vraag, half lachend, half gemeend. We hadden net een dossier doorgenomen en ik was alweer drie stappen verder aan het denken: wat kan beter, wat kan slimmer, wat heeft deze ondernemer morgen nodig?
Ik gaf een kort antwoord. Maar de vraag bleef hangen. Want eerlijk: ik heb er zelf lang niet bij stilgestaan. Ik deed gewoon door.
Een spiegel van dichtbij
Het antwoord kwam niet van mezelf, maar van mijn dochter. Dit voorjaar ging ze bij BOOX aan de slag. Plots zag ze haar vader niet alleen aan de keukentafel, maar ook op kantoor, tussen klanten en collega’s.
Na een paar maanden benoemde ze het in één woord: idealisme. Dat is jouw drive, zei ze. Het was één van die momenten waarop iemand die je goed kent iets zegt wat je eigenlijk al wist, maar nooit hardop had uitgesproken.
Ze had gelijk. Idealisme is de bron. Het geeft me energie, het zet me ertoe aan om het altijd beter te doen voor klanten en medewerkers. Het laat me doorgaan, op zoek naar het optimale, het ideale. Soms tot grote ergernis van mijn vrouw en familie, dat geef ik grif toe.
Idealisme heeft een richting
Idealisme betekent niet voor iedereen hetzelfde. Voor de één gaat het over het klimaat, voor de ander over gelijkheid of over een maatschappelijk project. Voor mij is idealisme vooral gekoppeld aan ondernemerschap.
Ik geloof dat ondernemers als geen ander welvaart creëren. Zij nemen risico, investeren, creëren jobs en brengen ideeën tot leven. Wie dat doet, verdient maximale ondersteuning. Meer dan een correcte aangifte of een sluitende balans: een partner die meedenkt, vooruitkijkt en de weg vrijmaakt, maar ook de lastige vragen niet schuwt.
Daar ligt voor mij de zin van mijn rol als gecertificeerd accountant. Cijfers zijn geen doel op zich. Ze zijn het instrument waarmee een ondernemer betere beslissingen neemt. Als ik daar een verschil in kan maken, dan doe ik meer dan boekhouden: dan draag ik bij aan iets wat groter is dan het dossier op mijn bureau.
Ook morgen nog zinvol werk
Diezelfde drive voel ik als werkgever. Mijn bekommernis gaat niet alleen naar mijn medewerkers van vandaag, maar ook naar hun toekomst. En eerlijk gezegd: zelfs naar die van hun kinderen.
Onze sector verandert razendsnel. Technologie neemt routinewerk over, en dat tempo ligt alleen maar hoger. Ik wil dat de mensen bij ons ook morgen nog nuttig bezig zijn, in een prettige werkomgeving, met werk waar ze trots op kunnen zijn. Dat lukt alleen als we vooraan staan, niet als we achter de feiten aan hollen.
Dus investeren we, experimenteren we en stellen we vragen voordat anderen dat doen. Niet uit liefde voor technologie op zich, maar omdat ik geloof dat het onze mensen meer ruimte geeft voor wat echt telt: advies, inzicht en contact met de ondernemer.
Maar loont het wel?
Die vraag stel ik mezelf ook. Je kan ver vooruit op je tijd zijn, maar wat koop je daarmee? Een idee dat te vroeg komt, levert vandaag niets op. Een investering in de toekomst is vandaag vooral een kost. En de uren die je erin steekt, gaan ergens anders vanaf. Mijn vrouw en familie kunnen daarover meepraten.
Dat besef zet me soms met twee voeten op de grond. Niet omdat ik luchtkastelen bouw, ik weet ondertussen wel beter. Idealisme zonder realiteitszin is naïviteit, en daar heeft geen enkele klant of medewerker iets aan.
En toch. Wat ik ervoor terugkrijg, staat niet altijd in de resultatenrekening. Een ondernemer die dankzij een gesprek een betere beslissing neemt. Een medewerker die groeit in een rol die vijf jaar geleden nog niet bestond. Een klant die vraagt waar je je energie vandaan haalt. Dat is mijn rendement.
En thuis?
Bestaat er ook idealisme voor het gezin? Ik ben ervan overtuigd dat het kan. Mijn idealisme voor ondernemerschap sluit niet uit dat ik er thuis ook ben. Het maakt de oefening wel moeilijker: een dag telt maar zoveel uren, en mijn drive vraagt er veel van.
Maar het ene staat niet tegenover het andere. Ondernemers die waardevol ondernemen, die de taart groter maken in plaats van alleen hun eigen stuk, creëren net de ruimte voor aandacht voor mensen. Welvaart is meer dan geld. Ze maakt tijd en zorg mogelijk: voor medewerkers, voor hun gezinnen, en ook voor het mijne.
Alleen: tijd kan je niet groter maken. Daarom maak ik die keuze concreet, met vaste, afgesproken momenten. Vrijdagavond is voor mij heilig. Dan maak ik een lekkere pasta voor mijn vrouw, mijn dochter, haar vriend en mezelf. Bij een dampend bord en een goed glas wijn praten we en delen we wat de week ons bracht. Het is iets om elke week naar uit te kijken.
Mijn dochter, die nu bij BOOX werkt, herkende mijn drive en durfde ze te benoemen. Dat zegt me dat dit idealisme thuis niet ongemerkt voorbijging. Ze heeft het zien groeien en neemt er nu zelf iets van mee.
Wat me weer op weg helpt
Dus wat doe je als de twijfel toeslaat? Als je even niet weet of al die inspanning het waard is? Bij mij is het antwoord telkens hetzelfde. Wat me dan weer op weg helpt, is precies datgene waar ik net aan twijfelde: idealisme.
Het is de motor en tegelijk de brandstof. Het doet me twijfelen en het haalt me uit die twijfel. Misschien is dat wel het eerlijkste antwoord op de vraag van mijn klant. Mijn energie komt niet uit het niets. Ze komt uit het geloof dat ondernemers het verschil maken, en dat wij als accountants het verschil kunnen maken voor hen.
Zolang ik dat geloof, ga ik door, met de overtuiging dat het de moeite loont.
Gert Engelen
Accountant en bezieler van Boox
Onze columnisten zijn experts in de accountancy in brede zin. Ze schrijven in eigen naam. Deze opiniebijdragen hebben geen commercieel doel maar willen ons aan het denken zetten.
